دیوار نویسی معضلی برای تبریز

جای آنها چندان ثابت هم نیست اما به راحتی می‌توانند آرامش بصری را بر هم بزنند؛ می‌تواند در قالب درد و دل و یا نقش و نگارهای عجیب و غریب که برخی از افراد، با این قصد که می‌خواهند دیگران را از هنر خود مستفیض کنند به این اقدام دست می‌زنند.

مقصودم همان دل نوشته و یا خاطره‌هایی است که بر روی دیوار کوچه‌ها پس کوچه‌ها، پل‌های عابر پیاده، صندلی دانشگاه‌ها جاخوش کرده‌اند و یا حتی تبلیغات شغل‌هایی از جمله لوله باز کنی و قالیشویی نیز بیشتر به چشم می‌خورد.

دیوارنویسی یکی از اشکال تخریب‌ گری شهری است که ممکن است افراد با هر نیت و هدفی دست به این اقدام بزنند و چهره زشتی از شهر را برایمان به تصویر بکشند.

نبود کنترل و نظارت بر معضل دیوارنویسی

یک جامعه شناس می‌گوید : معضل دیوارنویسی متأسفانه عمل ناخوشایندی که موجب زشت  کردن منظرعمومی و آلوده ساختن فضای شهر می‌شود. دیوارنویسی و نقاشی روی دیوار پیامی است که به خصوص از اواخر قرون وسطی به تدریج در جامعه صورت گرفته یعنی پیام را بدین وسیله به آگاهی می‌رساندند.

امان الله قرایی مقدم ادامه می‌دهد :  دیوارنویسی یک امری است که به اصطلاح سابقه تاریخی دارد اما یک بحث سیاسی و یک بحث اقتصادی درآن وجود دارد ولی یک بحث کنترل و نظارت درآن نیست.

وی با تاکید بر اینکه جوانان، نوجوانان و افراد مجرد گروه‌های درگیر در معضل دیوارنویسی هستند اضافه می‌کند : اینگونه افراد کسانی هستند که پای بندی به جایی ندارند و یا به این دلیل که بیکار یا بدبینی سیاسی دارند، نسبت به حکومت، ایجاد اشکال یا شایعه پردازی می‌کنند.

او توضیح می‌دهد : از طریق فرهنگ سازی، کنترل و نظارت نیاز است تا از طریق رادیو و تلویزیون و مقالات پخش گردد. اصولا شعار نویسی روی دیوار، در جوامعی که دموکراسی و آزادی اندیشه و بیان وجود دارد و جوان می‌تواند خواست منطقی خود را بگوید به وجود نمی‌آید بلکه در جوامع بسته شکل می‌گیرد.

شیوه‌ای برای ابراز وجود

این روانشناس ، دیوار نویسی را یک شیوه برای ابراز وجود دانسته و به خبرنگار مهر می‌گوید : دیوارنویسی از زمان باستان تاکنون وجود داشته و دارد؛ اگر بخواهیم به دوران قدیم برگردیم باید از خاطرات و دیوارنویسی‌های پر رمز و راز بر روی دیوار نماها بگوییم و یا از دیوارنویسی روزگار خودمان که این روزها از تبلیغ تعمیر یخچال، خط خط‌های یک فرد به ظاهر عاشق، نوشته‌های کسانی که وقتی به دیدن جاهای تاریخی می‌روند، شور درون‌شان گل می‌کند و یک شعر و یا متن به یادگار می‌گذارنند و یا نوشته‌های روی باجه‌های تلفن و صندلی‌های اتوبوس می‌توان گفت.

وجود یک حس مشترک به نام دیده شدن

روزنا اصغرنژاد بیان می‌کند : اینگونه نوشته‌ها و نقش‌ها شاید زیبا و یا زشت باشند اما همگی در یک قالب تخریب، تعبیر می‌شوند که چندان تفاوتی با یک دیگر ندارند و از لحاظ روان‌شناسی از دست افرادی برمی‌آید که خیلی راحت می‌توانند قوانین را زیر پا بگذارند و دست به چنین کاری بزنند.